نحوه فعالیت بازار سرمایه در تعطیلی ۳ روزه تهران
افزایش مسمومیتهای مرتبط با «تزریقهای لاغری» و هشدارِ سوءمصرف
رسانه غربی: ایران در حال تدارک «بزرگترین» مراسم تشییع رسمی است
هند محدودیت تردد در تنگه هرمز را لغو کرد
واکنش تهران به بیانیه آمریکا و شورای همکاری؛ امنیت منطقه با دخالت خارجی محقق نمیشود
برنامه جدید دولت برای نیروهای شرکتی/ حقوق و مزایای کارکنان کم نمیشود
هیات مذاکرهکننده ایران به ریاست قالیباف راهی سوئیس شد
تفاهمی که تیتر اول شد؛ رسانههای عربی در مدار ایران و آمریکا
اگر صندوق تامین اجتماعی پولی برای ارائه خدمات درمانی رایگان ندارد، مشکل از قراردادهای موقتیست که با گسترش سیاستهای لیبرالی چتر نامبارکِ خود را بر سر بازار کار ایران افکنده است و منابع ریالی صندوق بیمهگر اصلی کشور را تقلیل داده است.
بازرس کانون عالی شوراهای اسلامی کار کشور گفت: یک گرم طلا معادل یک ماه حداقل حقوق کارگر است. این واقعیت تلخ بیانگر شکاف عمیق میان دستمزدهای مصوب و هزینههای واقعی زندگی است.
هزینهی آجیل و خشکبار، میوه و شام شب یلدا برای یک خانواده ۴ نفره چیزی بین ۴ تا ۵ میلیون تومان میشود. این در حالی است که بسیاری از خانوادهها به خصوص پدربزگ و مادربزرگهای بازنشسته میزبان جمعیتِ بیشتری از خانوادهی خود هستند و باید چند برابر برای برپاییِ جشنِ شب بلند یلدا هزینه کنند.
مطابق ماده ۴۱ قانون کار جمهوری اسلامی ایران، شورای عالی کار موظف است هر سال میزان حداقل مزد را با توجه به دو شاخص تعیین کند؛ بند اول بر پایه نرخ تورم اعلامی از سوی بانک مرکزی و بند دوم بر اساس هزینه تأمین سبد معیشت یک خانوار کارگری.
یک کارگر گفت: تامین اجتماعی بعد از یک سال و نیم بیمه بیکاریِ من را قطع کرده و میگوید باید مقرریای را که در طول این مدت به حساب شما واریز شده برگردانید!
قیمت نان طی یک سال گذشته حدود ۱۰۰درصد افزایش یافته است. این افزایش اما از قرار معلوم نه مشکل کارفرمایانِ این صنف و نه کارگران نانوا را حل کرده است. کارفرمایان میگویند دولت از پرداخت یارانه نان سرباز میزند و از طرفی قیمت نان را هم کنترل میکند.
دندانپزشکی، مثل کالایی لوکس، در ویترین کلینیکهای خصوصی برق میزند و کارگران و بازنشستگان با دنداندرد در صف داروخانه برای گرفتن مُسَکن ایستادهاند؛ در نهایت مجبور میشوند دندانهای پُردرد خود را بکشند و از سلامت جسم، لبخند و زندگی سالم محروم شوند.
اعلام کردهاند خانواری با درآمد ۳۰ میلیون تومانی آنقدر استحقاق درآمدی دارند که نیازمند یارانه نباشند. این بسیار عالی است. پس چرا حقوق ماهانه مدیران دولتی را همین ۳۰ میلیون تومان مقرر نمیکنند که به حدی از رفاه برسند که نیازمند دریافت یارانه نباشند و در عین حال کسری بودجه دولت نیز کاهش یابد؟